Ξεκινώντας θα ήθελα να σας πω πως η πρωτοβουλία από μεριάς μου για τις εκδηλώσεις αυτές, γίνεται και για να τιμήσω δύο εξαίρετους δασκάλους και ανθρώπους. Τον δάσκαλο μου στο πιάνο Β. Κουβαριτάκη που έφυγε νέος από τη ζωή και τον δάσκαλό μου στα θεωρητικά Γ. Αυγερινό που εξακολουθεί να δημιουργεί, να μορφώνει και να βοηθά νέους μουσικούς.

Κοιτώντας κάποιος το πρόγραμμα, θα σκεφτόταν ίσως πως δεν υπάρχει συγκεκριμένο θέμα στη σημερινή εκδήλωση. Όμως το κοινό θέμα είναι ο ίδιος ο τίτλος της εκδήλωσης «Η τέχνη μας ενώνει και μας απελευθερώνει» και είναι η 2η χρονιά που οργανώνεται κάτω από αυτή την ιδέα.

Σ’ αυτό το ελεύθερο καλλιτεχνικό βήμα δεν μας ενώνουν οι τίτλοι σπουδών, η εμπειρία, η καριέρα που μπορεί να έχει ή να μην έχει κάποιος, ούτε η ηλικία. Άλλωστε τα παιδιά έχουν πάντοτε προτεραιότητα. Μας ενώνει μόνον η ανάγκη για έκφραση, επικοινωνία μέσα από τον ήχο, το χρώμα, τον όγκο, την εικόνα.

Επιγραμματικά θα θυμίσω αυτά που είχα πει και πέρυσι. Ο άνθρωπος που βρίσκει το χρόνο μέσα στην πίεση της καθημερινότητας να εκφραστεί μέσα από την τέχνη, διεκδικεί και κερδίζει την ψυχική του αποφόρτιση, τον αυτοπροσδιορισμό του.

Φέτος συμπληρώνω. Το να βρει ο καθένας ένα προσωπικό καταφύγιο αυτοέκφρασης, είναι σαν να βρίσκει καταφύγιο σ’ εμπόλεμη ζώνη. Γιατί στη ζωή, πέρα από τις αντικειμενικά κοινωνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, υπάρχουν πάντα και τα προσωπικά αδιέξοδα.

Η έκφραση μέσα από την  τέχνη, είναι η περήφανη αποδοχή της μοναξιάς μας και αυτό γίνεται με την εξάσκηση, την οργάνωση, την πνευματική δουλειά και την συγκέντρωση που προϋποθέτει η κατάκτηση κάθε τέχνης.

Εννοώ μοναξιά, εκείνο το κομμάτι της ψυχής μας που συνειδητοποιούμε κάποια στιγμή ότι δεν μπορούμε να μοιραστούμε με κανέναν, δεν γίνεται ίσως κατανοητό από τον άλλον, παρά ακριβώς μέσα από την τέχνη. Δηλαδή εκφράζει την βαθύτερη αλήθεια σου όχι τυφλά, με απόγνωση, αλλά δημιουργικά. Γιατί στην πραγματική τέχνη τίποτε δεν είναι τυχαίο και εύκολο και ας φαίνεται έτσι. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί, ο ενήλικας σταδιακά κατακτά το ήθος. Αντιστέκεται στο δόγμα γίνεται σταδιακά άνθρωπος που μπορεί να ερμηνεύει τον άλλον, όχι να κρίνει μόνο.

Θα κλείσω μ’ ένα ύστατο επιχείρημα για το πόσο σημαντική είναι η ενασχόληση με την τέχνη, ερασιτεχνικά και επαγγελματικά. Σε μια κοινωνία που εμπορευματοποιεί βέβαια τα πάντα, η τέχνη θεωρείται μία από τις καλύτερες επενδύσεις γι αυτούς που διαθέτουν πολλά χρήματα.Τι αγοράζει ο μεγιστάνας επενδυτής αγοράζοντας ένα έργο π.χ ενός ζωγράφου που μπορεί να έζησε και να πέθανε στην ένδεια ? Δεν είναι ένα ‘’χρηστικό’’ αντικείμενο. Δεν είναι χρυσός ή πολύτιμος λίθος. Είναι αυτό όμως που εκφράζει τη δύναμη της ψυχής, της θέλησης, την ανεκτίμητη όντως ομορφιά της προσωπικής έκφρασης του καλλιτέχνη. Το πείσμα του να ζήσει όπως επιθυμεί και να δημιουργήσει. Πρέπει να διατηρήσουμε έστω και λίγο τον ενθουσιασμό της δημιουργίας

 

Νατάσα Παύλου